ไปเที่ยวหาของอร่อยกิน

สวัสดีค่ะ เมื่อวานพลอยศรีออกไปตามล่าหาของกิน

แต่ไม่มีภาพถ่ายเพราะไปกับพี่ๆพื่อนๆไม่อยากงัดโทรศัพท์ออกมาใช้ ตามจริตของพลอยศรี คือจะถ่ายถ้าอยู่คนเดียว ถ้าอยู่กับคนอื่นจะให้ความสำคัญกับสิ่งตรงหน้ามากกว่า

สืบเนื่องมาจาก ช่วงนี้พลอยศรีชอบดูรายการของกินท้องถิ่น ที่ไหนอร่อย ที่ไหนมีคนนิยม ที่ไหนขายดี ก็เลยอยากจะออกไปลองหาชิม หากินดู

เมื่อวานก็ได้ชวนเพื่อนไปกินบะหมี่เป็ด ร้านนี้อยู่ในเขตพูชง ขับรถจากบ้านพลอยศรีก็ประมาณสี่สิบนาที ก็ไม่ไกลอะไรมากมาย ออกไปพบเพื่อนและก็ชวนกันไปกิน

ครั้นเจอหน้ากัน พี่ๆก็ถามวันนี้จะไปไหน กินอะไร พลอยศรีก็รีบแนะนำร้านเลย ดูมาจากช่องตามล่าหาของกิน ฮาฮา

คือ ต้องบอกว่าจริงๆเคยไปกินร้านนี้นานแล้ว ตอนนั้นที่ไปกิน ไปเพราะไม่รู้นะว่าของเค้าดัง อารมณ์เดินไปและก็กวาดสายตาไปเรื่อยๆ เห็นคนสั่งก็สั่งตาม พอดีก๋วยเตี๋ยวหมูกินบ่อยๆ เจอเป็ดก็กินเป็ดบ้างอะไรงี้

ก็รู้สึกเลยนะว่าเห้ย อร่อยอ่ะ ให้น่องเป็ดมาน่องนึง น้ำตุ๋นยาจีน ราดบนบะหมี่ไข่นุ่มๆ กินอร่อยแบบไม่ต้องปรุงอะไร คือ รู้สึกว่าอร่อยไม่ผิดหวังเลย ราคาก็แค่ 12 ริงกิต คือ ไม่ได้แพงอะไรถ้าเทียบกับความอร่อย

พอวันนึงมาเห็นในรายการอาหารดี อาหารดัง ก็คือ เห้ยร้านนี้เราเคยไป เราเคยกิน … อารมณ์ตอนที่ดูมันพลุ่งพล่านมากเลยค่ะ มันอยากจะกลับไปอีก เพราะเมื่อก่อนเรากินเพราะไม่รู้เรื่องราว แต่ตอนนี้เราดู เราเห็นกรรมวิธี ขั้นตอน ความพิถีพิถัน และความขายดี คือ เป็นอาหารที่มีเรื่องเล่า สำหรับพลอยศรีนี่แหละมันคือความพิเศษเหนือรสชาติ

ก็เลยว่าเป็นที่มาของการไปเมื่อวาน เราไปกันสามคน ไปถึงก็วนเวียนเดินหาที่นั่งเพราะคนค่อนข้างเยอะ เป็นร้านอาหารฟูดส์คอสทั่วไป ที่คนเข้าคนออกตลอดเวลา เราก็เดินรอๆและสุดท้ายก็ไปขอนั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่น ก็น่ารักดี แบ่งปันกัน เค้าก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ขยับๆให้เข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

พอพลอยศรีเดินไปถึง ก็รีบเดินบึ่งไปที่ร้านบะหมี่เป็ดทันที ไปเดินดูเฉยๆ ไม่ได้สั่ง อารมณ์ว่าเคยกินแล้ว รู้รสชาติแล้ว แต่อยากมาเห็นอีกที อิอิ ก็ยืนดูเตาตุ๋น เดินดูตู้ก๋วยเตี๋ยว และก็ซึมซับความสุข สนุกดี ทุกคนก็ตื่นเต้นกับบะหมี่เป็ด

เพื่อนรุ่นพี่บอก เค้าเพิ่งมากินเมื่อสองวันก่อน แต่ไม่รู้นะว่ามันดัง รู้แต่ถ้าอยากกินบะหมี่เป็ดตุ๋นยาจีนก็จะมาที่นี่ และก็คุยกันว่า คราวหน้าจะไปไหนต้องรอให้พลอยศรีไปหาร้านอร่อยมาอีก อิอิ

ตัวพลอยศรีไม่ได้กินบะหมี่ แต่ไปกินเส้นหมี่หมูน้ำใสแทน คือ เห็นภาพแล้วมันน่ากินมาก มีหมูสับ ไส้หมู ตับหมู มันหมูเจียวกรอบๆ ยังไม่เคยลองร้านนี้ เอาสุกหน่อยดีกว่า ว่าและก็จิ้มที่รูปภาพบอกเอาอันนี้

บะหมี่รวมหมูไส้หมูได้มาเหมือนภาพถ่ายเลย น้ำใสๆแต่ไส้จัดเต็ม ราคาก็ถูกมากแค่ เจ็ดริงกิต ชิมน้ำไปคำแรกตาลุกวาว อร่อยแบบไม่ต้องปรุงอะไรเลย บะหมี่เส้นเหนียวนุ่ม ไส้หมูนุ่มๆ น้ำใสปิ้งๆ มีหมูสับมาด้วย ชามเบ่อเริ่มเทิ่ม

จากนั้นก็อยากจะกินหมูแดงย่าง อยากจะกินก๋วยเตี๋ยวผัดด้วย ก็ไปสั่งมาอีก เอามาแบ่งกันกิน คือ อร่อย สนุกสนาน ผัดก๋วยเตี๋ยวแบบจีนมาเลย์จะมีหอยแคลงใส่มาด้วย กุ้งตัวใหญ่อยู่นะ ราคาที่จานละสิบริงกิต เรากินกันสามคน โดยเอาเงินมาวางลงขันกัน อยากกินอะไรก็ไปสั่ง อาหารมาส่งก็จ่ายไป

กินกันหลายอย่างจนพุงแน่น เงินก็ยังเหลือ เดินออกมาเจอร้านทุเรียนตั้งอยู่หัวมุม ลูกสวยๆเพิ่งตัดมาเลยดูออก คนขายกำลังผ่าใส่โฟม มูซังคิงสีเหลืองอร่าม ลูกละห้าสิบริงกิต สองลูกร้อย และพันธุ์ D24 ลูกละสามสิบ พี่บอกไหนๆจะกินและ กินหมูซังคิงไปเลย เราก็ขำกัน ไปด้วยกันกินด้วยกัน อร่อย และสุขใจ

พลอยศรีไม่ชอบกินอาหารแพง แต่ชอบกินอาหารอร่อย บางครั้งเพื่อนก็ชวนไปกินโอมากาเสะ หัวนึงก็แพงโข เพื่อนก็ว่าถ้าไม่ไปจะเลี้ยง (เพื่อนค่อนข้างมีฐานะ และไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ไวน์ของเค้าขวดนึงก็แพงพอๆกับโอมากาเสะ) เราก็เกรงใจ ไม่ได้อยากกินเพื่อมาอัพโซเซียลอะไร ไม่ได้อยากกินเพราะความหรูหราอะไร แต่ถ้าอยากกินอาหารญี่ปุ่นไปร้านทั่วไป ก็อร่อยเหมือนกัน อิ่มเหมือนกัน จ่ายไม่ต้องแพงเท่าโอมากาเสะด้วย และเราก็ไปร้านติ๋มซำกันแทน ยังจำได้ไม่ลืม

เมื่อวานเราไปกินอาหารฟูดส์คอทกัน กินตั้งหลายอย่าง อร่อยทุกจาน อาหารที่ไม่ได้แพง ไม่ได้สวยหรูแบบโอมากาเสะที่มีทั้งศาสตร์และศิลป์ แต่เราทุกคนเข้าถึงได้ และรับรู้ร่วมกันว่ามันอร่อย เป็นรสชาติที่ไม่ต้องเรียนให้ชอบ แต่เป็นรสชาติที่เราคุ้นเคย

เพื่อนบอกเธอไปหามาอีกนะ ร้านอร่อย อิอิ พลอยศรีก็เลยบอกมีหลายร้านนะ ที่ตามรอยไป เอาไว้จะพาไป มีทั้งร้านข้าวหน้าเป็ด หรือ ร้านหมูกรอบรถริมทางขายที่ตลาดนัด ร้านโจ๊กกบ ร้านกบผัดแบบจีน ร้านติ๋มซำริมทาง ร้านสะเต๊ะริมทางรถไฟ บางทีพลอยศรีดูแล้วเห็นน่ากินก็จดที่อยู่ พอสะดวก หรือผ่านไปย่านนั้นก็จะไปลอง บางทีก็อ่านเจอตามหน้าหนังสือพิมพ์

ร้านอร่อย ร้านที่คนติดใจ ราคาคนทั่วไปทานได้ ถูกและดีมีเยอะเลยค่ะ พลอยศรีชอบนะ ดู อ่าน สนใจ ก็ตามไปชิม ..อาหารในร้านใหญ่ๆบางทีก็อร่อยไม่เหมือนกินริมทาง เพราะเรามัวแต่เกร็งกับการบริการ และต้องแต่งตัวให้ดูสมกับร้านที่เราก้าวเข้าไป ..

สรุปว่าพลอยศรีชอบกินของอร่อย และมีเรื่องราวถ่ายทอดบอกเล่าความเป็นมาผ่านประสบการณ์ของคน อยู่ที่ไหนก็กินได้ค่ะ อิอิ ไม่ยึดติดสถานที่ ของอร่อยและดีไม่จำเป็นต้องแพงเสมอไป เพราะถ้าอร่อยและดีราคาไม่แพงเราก็กินได้บ่อยๆ เท่าที่เราอยากจะกิน ถ้าอร่อยแต่แพงมากกินได้แค่มื้อเดียวในชีวิตก็ไม่สนุกนะ สำหรับพลอยศรีแล้วความสุขของคนเราก็คือได้กินอาหารอร่อยในหนึ่งมื้อ พลอยศรีอยากจะมีความสุขทุกมื้อที่กิน

อิอิ วันนี้วันเสาร์วันหยุดบ้านเรา ต้องเตรียมตัวออกข้างนอกแล้ว ขอตัวลาไปก่อน สุขใจยิ้มกว้าง สวัสดีค่ะ และวันนี้วันของผู้ชาย เค้าเป็นคนเลือกร้านเราเป็นคนตาม ลั้นลา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s