ความสุขจากการรอคอย

เคยไหมคะ ที่เรารู้สึกว่าเรากำลังรอบางสิ่งบางอย่างอยู่แล้วมันรู้สึกสุขใจทุกครั้งที่นึกถึง แม้สิ่งนั้นมันจะยังอีกยาวไกลก็ตาม

พลอยศรีเป็นนะ เมื่อสมัยก่อนโน้นเราอาจจะรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง แต่พอเราโตขึ้นความรู้สึกของการที่ต้องรอคอยอะไรนานๆมันก็เปลี่ยนไป ตอนที่เรายังเด็กๆหรือวัยรุ่นเราอาจจะอยากได้อะไรเร็วๆ รวบรัด ตัดตอน รู้สึกอึดอัดใจถ้าต้องรอคอย รู้สึกอยากรีบสำเร็จผลไวไว แต่พอกาลเวลาผ่านมาจนจะเรียกได้ว่าครึ่งชีวิต มันก็รู้สึกถึงความตกตะกอน อะไรที่มันได้มารวดเร็วทันใจ มันก็มักจะทำให้เราสุขใจได้ไม่นาน

ทุกสิ่งทุกอย่างถ้าเราอดทนรอได้ วันนึงมันจะส่งผลที่หอมหวานอย่างแน่นอน ช้าหน่อยแต่ดี ดั่งคำสุภาษิตไทยที่ว่า “ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม”

มาวันนี้นั่งทบทวนชีวิต เออชีวิตของเรามันก็เดินทางมาไกลพอสมควร รอนั่น รอนี่มานานเอาการอยู่นะ และบางทีบางอย่างเราก็รอซะจนความอยากได้มันหายไปเอง อันนี้ก็ขำจัง และก็คิดว่าเราโชคดีแล้วที่เรารอได้ ไม่งั้นเราคงได้แบบสุขๆทุกข์ๆเรื่อยไปอีกนานแสนนาน

วันนี้พลอยศรีก็มีความสุขจากการรอต่อไปอีกสองสามอย่าง อันได้แก่ รอการไปเที่ยว รอการมาหาของญาติพี่น้อง และอื่นๆ ที่มันกำลังดำเนินไปตามเรื่องราวและเวลาของมัน

วันนี้บันทึกเรื่องความสุขจากการรอคอย คือหลายปีมากแล้วเคยอยากจะไปเที่ยวเมืองต่างรัฐของอินเดีย แต่ตอนนั้นยังเด็กสาว อ่านหนังสือนิยายเล่มหนึ่งแล้วก็อยากจะไป แต่สถานการณ์ทางการเงินอย่าเรียกว่าพร้อม ยังไม่มีจะดีกว่า

บ้านเราคือบำเรอความต้องการได้เมื่อพร้อมและต้องไม่ก่อหนี้สร้างความทุกข์ใจเด็ดขาด เราจะใช้แค่เงินเราที่มี ไม่ใช้เงินในอนาคตเพราะเราไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้เราจะยังหาเงินได้อยู่ไหม แม้รุ่นพี่ของพลอยศรีมักจะเหน็บๆประจำว่า “ถ้าเราเชื่อมั่นว่าเรามีความสามารถในการหาเงิน ใช้ๆไปเถอะ หมดก็หาใหม่ได้ เงินมันแค่ไปเที่ยว เดี๋ยวมันก็กลับมา” ทำไมต้องเขียมเจี้ยมขนาดนี้

มันก็จริงอย่างที่เค้าพูด การใช้ชีวิตตัวเล็กๆเขียมเจี้ยมของเราก็ทำให้เราเก็บเงินไว้กินไว้เที่ยวได้อย่างสบายใจเหมือนกัน มาวันนี้ก็ใกล้เข้ามาอีกไม่กี่วันแล้วที่พลอยศรีจะได้ไปเที่ยวสถานที่แห่งนั้น และทุกๆวันตั้งแต่เตรียมซื้อแผนการเดินทางก็เหมือนเรามีความสุขทุกวันเลย

ความสุขจากการรู้ว่าเรากำลังจะได้ไปในสถานที่ๆเราเคยอยากไป ความสุขจากการที่รู้ว่าเดี๋ยวเราจะไปกินนั่นกินนี่ ร้านอยู่ในซอกนั้นหลืบนี้เราจดเอาไว้แล้ว ความสุขจากการสั่งของที่จำเป็นต้องใช้และของก็มาส่งให้ที่บ้าน วางรวมๆกองไว้และเราก็นั่งมองมัน คือสิ่งของที่จำเป็นต้องเอาไป ความสุขจากการเฝ้าสำรวจข่าวสารและสภาพอากาศ

ความสุขมันไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะเรากำลังจะได้ไปเที่ยว แต่ความสุขมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันนึงที่เรารู้ถึงการมีอยู่ของสถานที่เหล่านี้ เรารับรู้ผ่านการอ่านหนังสือ ผ่านการดูรายการสารคดีตั้งแต่โลกยูทูบเบอร์ยังไม่มี จนมาถึงปัจจุบันคือ เรารับรู้แทบจะทุกซอกของสถานที่เหล่านั้น

แต่นั่นก็ไม่เหมือนความสุขที่เราได้ไปยืนอยู่ตรงนั้น ไปหายใจ ดมกลิ่น ลิ้มรส สูดอากาศ ชมทุกอย่างผ่านดวงตา หู ลิ้นของเราเอง เราก็คิดเอาไว้ในจินตนาการว่าวันนึงเราอยากจะไปนะ ไปเมื่อไหร่ก็ได้ในชีวิตนี้ ไม่คาดหวังว่าต้องเป็นเดือนหน้าทันที หรือปีนี้เท่านั้น แต่จะห้าปี สิบปีก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะทุกวันนี้แค่นั่งดูยูทูบก็เหมือนได้ไปทุกที่ด้วยตนเอง

ทว่าอีกมุมหนึ่งสำหรับพลอยศรีแล้วพลอยศรีรอได้ขอแค่ให้รู้ว่าวันนึงจะมีโอกาสได้ไป เราก็จะรอมันอย่างมีความสุขแม้จะไม่รู้ว่าจะได้ไปเมื่อไหร่ก็ตาม ก็ยังดีที่เรารู้ว่าเรากำลังรออะไรอยู่และเหตุผลในการรอของเราคืออะไร

บางทีอาจจะรอเมื่อเงินพร้อม บางทีอาจจะรอเมื่อเวลาพร้อม บางทีอาจจะรอเพราะสถานการณ์ต่างๆไม่อำนวย การรอของเรามันก็มีหลายปัจจัย หลายภาระและหน้าที่ ที่ต้องคิดทบทวนมากกว่าที่จะจัดการสนองนีดให้จบไปแบบว่าไม่ต้องมีคำว่า “รอ” ในสาระบบ เอาสุขทันทีไว้ก่อน เรื่องอื่นตามมาทีหลังค่อยว่ากัน

พลอยศรีอาจจะอายุมากขึ้นอย่างว่า พอคิดอะไรแบบนี้เลยมักจะย้อนแย้งสวนทางกับสังคมปัจจุบัน อาจจะเป็นเพราะเราเติบโตมาจากยุคอนาล็อกก็ได้ แต่เราก็ไม่ได้ติดอยู่กับยุคดั้งเดิมเราก็เรียนรู้อยู่คู่กันมา เพียงแต่เรามักจะคิดมากกว่า และช้ากว่าสักหน่อย

ทนได้รอได้ ชอบความเนิบแบบต่อเนื่องไม่กระโดดไปกระโดดมาแบบผาดโผน ชอบความมีเรื่องเล่าแบบเราออกไปประสบพบมา

ชอบการเสพสุขผ่านเรื่องราว ผ่านการเดินทาง ซึ่งการเดินทางนั้นมันไม่จำเป็นต้องไปในทันที ทันเหตุการณ์ ทันกระแส และการรอคอยก็เหมือนเป็นการเดินทางภายใน การเดินทางผานกาลเวลา ซึมซับจากความสุขที่ได้รู้ได้อ่าน ได้เห็น ผ่านจินตนาการของเราในช่วงเวลานั้นๆ

เมื่อเรารออะไรนานๆ มันก็แน่นอนพอถึงวันนึงที่เราพร้อม เรื่องราวที่เราพบเจอมันอาจแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เพราะทุกอย่างมันเป็นสัจธรรมอยู่แล้วที่ไม่มีอะไรคงอยู่ถาวรตลอดไป หลายสิ่งหลายอย่างมันคงหายไป เปลี่ยนไป ตามยุคตามสมัย แต่พลอยศรีไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องราวพวกนี้ สิ่งเก่าไป สิ่งใหม่มาก็เป็นปกติธรรมดา

เพราะเวลาไปไหน ไปด้วยความตั้งใจไปเที่ยว มีธงในใจเอาไว้ตลอดเวลาว่ามาเที่ยวเพราะอะไร ทุกที่ๆไปพลอยศรีมีความสุขตลอด แม้คนหลายๆคนบอกไม่ได้เลย ไม่เอาเลย โน่น นี่ นั่น แต่พลอยศรีจะไม่คิดอะไร ไปแบบสมองโล่งๆ ไม่เคยแบกบ้าน แบกประเทศของเราขี่คอห้อยหลังไปด้วย ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ไม่อร่อยก็ไม่เป็นไร ไม่ดีก็ไม่เป็นไร เรามาเที่ยวเราไม่ได้มาอยู่อาศัยใช้ชีวิตที่นี่ตลอดไป

และพอคิดแบบนี้อยู่ตลอด ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็รู้สึกว่าเรามีความสุขตลอดและไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย ดูอะไรก็สวย เห็นอะไรก็ดี กินอะไรก็แปลกอร่อย เจอใครก็ใจดี เพราะพอเราไม่คิดไม่คาดหวังอะไร หน้าตาของเราก็จะยิ้มแย้มแจ่มใส ทำตัวกลมกลืน คนที่พบเจอก็อยากยื่นไมตรีต่อกัน

อย่างที่บอกข้างต้น พลอยศรียังคงติดการใช้ชีวิตแบบยุคก่อน ที่ทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนแปลง ชอบการพูดคุยถามไถ่ ชอบการซึมซับแบบเนิบนาบต่อเนื่อง ชอบความสุขแบบลุ่มลึกมากกว่าอะไรที่มันมามันมาไวไปไว แต่ในคราวเดียวกันก็คือ รู้ตัวว่าเป็นอินโทรเวิท คือ ไม่ชอบความวุ่นวาย ไปเที่ยวได้แบบไม่ต้องตามเทรนด์แต่ตามใจ สามารถไปนั่งมองน้ำ มองเขา จิบเบียร์เย็นๆคนเดียวได้

ยึดหลักสุขนิยม และเที่ยวทีนึงเพื่อนบอกนึกว่าเลิกคบกัน คือไปหายเป็นสิบวันไม่ติดต่อใครเลย ฮาฮา บอกเพื่อนกลับไปว่าใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน อยู่กับสิ่งตรงหน้า ตัวอยู่ไหน ใจอยู่นั่น กว่าจะเดินทางไปมาไม่ใช่เรื่องง่ายๆ บางเรื่องผ่านการรอคอย ผ่านกาลเวลามาแสนนาน ก็ต้องใช้ให้เต็มที่ ไม่งั้นมันก็เสียเปล่า

ไปเที่ยวแบบเปิดโหมดพระจันทร์ โหมดเครื่องบินตลอดเวลา ฮาฮา รูปถ่ายอะไรบางทีก็มีไม่มาก เพราะคิดว่ามีคนถ่ายไว้สวยๆเยอะแยะหาดูได้ทั่วไป แต่รูปที่เรามีบางทีไก่กา แต่เราชอบไปหามาตามความสุขที่เรารับรู้มาจากหนังสือเก่าๆที่เรามักตามรอย มันอาจไม่สวย แต่เพราะเราอ่านเจอมุมนี้ไงเราจึงอยากมา เอาหละวันนี้ต้องไปแล้ว กังต๊อก อีกไม่นานเราจะเจอกัน รออย่างมีความสุขกันต่อไป

สุขใจ ยิ้มกว้าง สวัสดีค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s