สวัสดีค่ะวันนี้พลอยศรีชวนทำของว่าง หรืออาหารทานเล่นก่อนมื้อหลัก หรือเรียกง่ายๆว่าอาหารเรียกน้ำย่อย อิอิ เมนูนี้เป็นอาหารออกแนวอาหรับหน่อย เป็นเมนูชื่อว่าเคบับ ซึ่งปกติเค้าจะทำกับเนื้อแกะ เนื้อแพะอะไรทำนองนั้น แต่เนื่องจากบ้านเรามังสวิรัติ พลอยศรีจึงทำโดยใช้ผักต่างๆผสมกับปาร์นี พลอยศรีทำสองครั้งแล้วผู้ชายชอบ บอกว่าดีทีเดียว คราวนี้ก็เลยต้องเอามาบันทึกเอาไว้ เพราะว่าการันตีแล้วว่าเค้าชอบ ฮาฮา อันที่จริงพลอยศรีก็ทำนั่นทำนี่เมนูใหม่ๆเยอะนะ แต่บางอย่างเค้าก็ชอบ บางอย่างเค้าก็บอก โอเคกินได้แต่ไม่ค่อยชอบ เราก็จะตัดทิ้งไปไม่ทำอีกแล้ว…

สวัสดีสายๆวันเสาร์ วันนี้เป็นวันหยุดแต่พลอยศรีตื่นแต่เช้าเลย แอบงงตัวเอง “ตื่นมาทำไมวะ” ฮาฮา เมื่อนอนเต็มที่มันก็ตื่นของมันเองเนาะ ตื่นแต่เช้าก็ไม่มีอะไรให้ทำมาก ชงกาแฟมาหนึ่งแก้วแล้วก็เปิดธรรมะบรรยายของท่าน ว.วชิรเมธี ฟังไปเรื่อยๆ ตอนเช้าๆเรากำลังว่าง กำลังโล่งๆ พลอยศรีก็ชอบที่จะหาอะไรเบาๆ อะไรที่มันเพิ่มพลังด้านบวกฟัง เพราะคิดว่าตอนที่เรากำลังว่างใส่อะไรไปมันก็เต็ม มันก็ฝังเข้าไปในหัว แต่ถ้าเราทำอะไรหนักๆ ไปเจออะไรหนักๆมาระหว่างวัน บางทีฟังแล้วมันก็ล้นไหลออก แบบเข้าหูซ้าย…

จบจากมหาวิทยาลัยใดสำคัญแค่ไหน?รองเท้าคู่หนึ่ง ไนกี้ 3000 บาท บาจา 1000 บาท นันยาง 300 บาท คุณอยู่ตรงไหนสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง วางไว้บนแผงแบกะดินราคาไม่กี่ร้อยบาท แต่เมื่อวางไว้ในศูนย์การค้าหรือในโรงแรม ราคาป้ายอาจติดไว้เป็นพัน การสื่อสารและความเข้าใจสำคัญแค่ไหน?รองเท้าคู่หนึ่ง จะถูกหยิบใส่รถเข็นก็ต่อเมื่อมันพอดีเท้าและถูกใจคนซื้อ คู่ชีวิตสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง หากหายไปหนึ่งข้าง อีกข้างหนึ่งก็ขายไม่ได้ราคาแล้ว การเพิ่มเติมความรู้ใหม่ๆสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง…

สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นวันแรกในเดือนสุดท้ายของปี แป๊บๆก็จะหมดไปอีกหนึ่งปีแล้ว เป้าหมายต่างๆที่เคยตั้งกันไว้ตอนต้นปีทำกันได้บ้างไหมเอ่ย พลอยศรีวันนี้มานั่งทบทวนดู อืม… เราก็ทำได้บ้าง ตกไปบ้าง แต่ก็รู้ตัวและจะกลับมาเริ่มใหม่ อิอิ พลอยศรีว่าการที่เรารู้ตัว รู้จริตตัวเอง เราก็จะมีความสุขกับทุกๆเรื่องราว ไม่ไปเครียด ไม่ไปทุกข์ ไม่ไปกังวล และไม่ไปรู้สึกผิดกับอะไรที่เราทำไม่ได้ ส่วนตัวพลอยศรีแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างสบายๆ ไม่ค่อยเครียด ไม่ค่อยทุกข์อะไร…

สวัสดีค่ะ วันนี้พลอยศรีทำแกงเนื้อ… แกงเนื้อใส่หน่อไม้ดองคร้าาา..หน่อไม้ดองคือเมนูที่ชอบกินมากๆ เจอที่ไหนเป็นต้องซื้อ เอามาผัดเผ็ด เอามาแกงกะทิ จะแกงกับเนื้อ แกงกับไก่ แกงกับปลาทำได้หมด รู้สึกว่าเจ้าหน่อไม้ดองนี่ทำอะไรก็อร่อย พลอยศรีเคยเล่าเรื่องราวการทำแกงหน่อไม้ไว้หลายครั้งแล้วในบันทึก แบบว่าแกงเผ็ดบ้าง ผัดเผ็ดบ้างมันก็ไม่มีอะไรใหม่ๆ แกงเผ็ดทั่วๆไป คือเอาพริกแกงไปผัดกับกะทิให้แตกมัน ใส่เนื้อสัตว์ตามชอบ และก็ปรุงรส ใส่หน่อไม้ดองลงไป ตามด้วยกะทิจนท่วมผัก ต้มแกงไปจนกว่าทุกอย่างสุกก่อนจะปิดแก็สก็ใส่ใบมะกรูด…

เคยไหมที่มีบะหมี่ไข่ในบ้านเยอะแยะ แต่ก็ทำกินอยู่แค่บะหมี่น้ำ กับบะหมี่แห้ง ไม่เคยคิดที่จะเอาไปทำอย่างอื่นกินเลย … พลอยศรีเป็นค่ะ กินอยู่แค่สองอย่างนั่นแหละ ไม่แห้งก็น้ำ วันนี้งัดบะหมี่ออกมาก็เหมือนเดิม คือตั้งใจจะทำบะหมี่แห้งกิน เพราะว่านานหลายอาทิตย์และที่ไม่ได้กินพวกก๋วยเตี๋ยวหรือบะหมี่เลย อาทิตย์นี้ก็เลยซื้อเส้นมะหมี่ไข่มาหนึ่งห่อ เพิ่งจะแกะวันนี้เองมีตั้งหลายก้อน แต่พอเอาออกมาเตรียมก็รู้สึกไม่อยากกินอ่ะ ขี้เกียจจะทำ เดินงงๆ ถ้าไม่ทำแล้วเราจะกินอะไรล่ะ ต้องไปหุงข้าวเหรอ สายแล้วด้วย เริ่มจะหิวแล้วนะ…

ในบ้านมีกล้วยน้ำว้าสุกเหลืออยู่ 6ลูก เดินมองอยู่สองสามวันและ ไม่รู้จะทำอะไรกินดี วันนี้เห็นว่าต้องรีบจัดการก่อนที่มันจะเสีย ก็เลยคิดว่าจะทำขนมกล้วยก็แล้วกัน ถึงเวลาจะทำก็รู้สึกว่าขี้เกียจอ่ะ ไม่อยากจะกินเท่าไหร่ แต่มะพร้าวและเครื่องทำก็เตรียมออกมาแล้วก็เลยตัดสินใจ เปลี่ยนจากขนมกล้วยไปทำกล้วยจี่แล้วกัน เพราะง่ายดี สะดวกรวดเร็ว ไม่ต้องมาตักใส่ถ้วย และนึ่งอีกให้เสียเวลา คิดเสร็จ พลอยศรีก็จัดการทันที เอาจริงๆไม่ได้กินขนมบ้าบิ่น ขนมแป้งจี่มานานแล้วเหมือนกัน วันนี้ถือโอกาสทำบ้าบิ่นกินคู่กับกาแฟ บ้าบิ่นกล้วยน้ำว้า…

คนนึง…นอนร้องไห้เพราะไม่มีเงินเรียนต่ออีกคน…นอนร้องไห้เพราะแม่ไม่ยอมถอยป้ายแดงให้ คนนึง…ทุรนทุรายเพราะแบตโทรศัพท์จะหมดอีกคน…ไม่มีแม้แต่เงินจะเปลี่ยนฟิล์มกระจกที่แตก คนนึง…บ่นลงเฟสฝนตกอะไรตอนนี้ว่าจะไปช็อปปิ้ง หมดอารมณ์อีกคน…ขายของตลาดนัดวิ่งเก็บของทั้งน้ำตา ลงทุนซื้อของมายังขายไม่ได้ทุนเลย คนนึง…โพสต์ด่าร้านอาหารที่รสชาติไม่ถูกปาก ถูกใจอีกคน…ไม่มีแม้กระทั่งเงินจะซื้อมาม่าห่อละหกบาทกิน คนนึง…หงุดหงิดที่เน็ตช้าดูซีรี่ย์สะดุด ไม่พอใจอีกคน…จ่ายค่าเน็ตรายวันไม่มีตังค์มากพอจะจ่ายรายเดือน คนนึง…ทะเลาะกับแฟนที่มารับสายอีกคน…ทั้งชีวิต ไม่มีใครมารับเลยสักครั้ง คนนึง…ไม่เคยรักใคร “นอกจากตัวเอง”อีกคน…ไม่มีใครให้รักเลย คนนึง…ตะคอกพ่อแม่ทุกวันที่มาเจ้ากี้เจ้าการมากมายอีกคน…อยากเห็นหน้าแม่สักครั้งก็ทำได้แค่ดูรูปถ่ายที่ยายทิ้งไว้ให้ คนนึง…ไม่เคยกลับมากินข้าวบ้านที่แม่เตรียมไว้อีกคน…ตั้งแต่เกิดมาก็เห็นแม่แค่ในรูปที่มีกระถางธูปปักอยู่ หลายคนไม่พอใจสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ และไม่รู้ว่า “มีค่า”ในขณะที่หลายคนกำลัง “อยากมีชีวิตแบบเรา” ขอบคุณบทความดีๆ…

สวัสดีสายๆวันเสาร์ค่ะ เช้านี้ตื่นมาพลอยศรีได้ฟังอะไรไปเรื่อยๆ รายการต่างๆ และก็มาเจอช่องจากรายการ’ส่องโลกส่องธรรม‘ เค้าพูดถึง ‘คำคมการครองใจคน’ ได้ฟังแล้วรู้สึกว่าประทับใจ แต่พอฟังไปสักสี่ห้าบทความ อ้าวตาย.. ลืมอันแรกไปแล้ว คิดว่าเป็นคำคมที่ดีนะ เฉียบใช้ได้จริง กลัวจะลืมเลือนอีกเลยขออนุญาตนำมาบันทึกไว้ เพื่อใช้เตือนตนในวันหน้า ทุกๆครั้งที่แวะมาอ่านจะได้รู้สึกมีพลัง และพลอยศรีเชื่อนะคะว่า ถ้าเรารู้สึกว่าสิ่งนั้นดี เราก็ควรบอกต่อกันไป ไปตามอ่านกันเลยค่ะ อ่านแล้วไฟในกายลุกโชน…

สวัสดีวันศุกร์คร้า… สุขสดชื่น เพราะพรุ่งนี้ก็จะวันหยุดแล้ว ดังนั้นพอวันศุกร์ก็เลยจะร่าเริงเป็นพิเศษ ฮาฮา เอาหละวันนี้พลอยศรีต้องรีบบันทึก เพราะว่ามีเวลาแค่สี่สิบนาทีเพื่อนจะมารับไปเที่ยวในเมือง และจะปล่อยให้พลอยศรีกลับบ้านพร้อมผู้ชายเลย เค้าโทรมาก็ไม่นานนัก แหงนดูเวลาก็เลยรีบเข้าไปทำอาหารเย็นให้เรียบร้อย เพราะจะกลับดึก กลับมาจะได้พร้อมอุ่นกินเลย ทำทั้งของผู้ชาย และของพลอยศรีเองเรียบร้อย อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ อ่ะเหลือเวลารีบมาบันทึกก่อนและกัน เมื่อกี๊คิดว่าจะทำอะไรกินดีนะ ทำอาหารผู้ชายเสร็จก็คิดว่าหุงข้าวไว้เลย และเดี๋ยวเย็นเราแค่มาเจียวไข่กินก็ได้ และก็กินอาหารของผู้ชายไปด้วยกันสักมื้อ…

สวัสดีวันเพื่อน วันนี้เป็นวันดีที่พลอยศรีได้พบปะเพื่อนๆก็เลยต้องมีเรื่องมาบันทึกไว้เป็นความทรงจำ กว่าโควิดจะอนุญาตให้เราพบปะสังสรรค์กันได้ เล่นเอาพวกเราเกือบจะลืมหน้าลืมตากันไปเลย พอที่พักบอกเชิญแขกเข้าพบได้พวกเราก็เลยดีใจกันยกใหญ่ นานจริงๆที่เราไม่ได้มีกิจกรรมประจำสัปดาห์กันแบบนี้ ปกติพวกเราสาวๆห้าคนจะต้องมารวมกัน นั่งกินอาหาร พูดคุยสารทุกข์สุกดิบกันสัปดาห์ละครั้ง เป็นการได้ออกมาพบกัน ได้มาพูดคุยคลายเครียด ได้มาใช้เวลากับเพื่อนๆ ทำอาหารไทยกินกัน แต่พอโควิดเค้าให้อยู่บ้านใครบ้านมันเราก็ทำอาหารกินกันเองในบ้าน และก็ถ่ายรูปส่งกันไปมา แต่มันก็ไม่เหมือนมานั่งกินด้วยกันอยู่ดี วันนี้ฤกษ์ดีมีชัย วัคซีนได้กันครบทุกคนผ่านช่วงกำหนดเวลาเราก็ไปมาหาสู่กันได้ และพอที่พักบอกอนุญาต พวกเราก็ร้องกันเลยอยากจะกินอะไร…