สวัสดีปีใหม่ปี2565 หรือปี 2022 ขอให้ปีนี้เป็นปีดีๆกับทุกคน เป็นปีเงินปีทอง ปีแห่งโชคลาภ คิดสิ่งใดก็ขอให้ประสบความสำเร็จ ทำได้ตามเป้าตามเกณฑ์กันทุกๆคนนะคะ อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ขอให้ผ่านไป ปีใหม่แล้วเราก็เริ่มต้นกันใหม่ นับหนึ่งกันใหม่ ไม่มีคำว่าช้า ไม่มีคำว่าสายเกินไป อันที่จริงการเริ่มต้นใหม่เราสามารถเริ่มได้ทุกวัน แต่บางครั้งบางคราวเราก็ลุกมาเริ่มไม่ไหว เกิดความท้อแท้ หมดหวัง หมดกำลังใจ เราก็ถือเอาโอกาสขึ้นปีใหม่นี้มาเป็นคำขวัญ มาเป็นแรงบันดาลใจก็แล้วกัน…

วันนี้พลอยศรีชวนมาทำอาหารอินเดียกันค่ะ เป็นเมนูมังสะวิรัติ คือแกงมะเขือยาว จะใช้เป็นมะเขือยาวม่วง มะเขือยาวเขียว หรือมะเขือกลมก็ได้ ใช้ได้หมดตามที่หาได้ เมนูนี้พลอยศรีได้ไปกินที่อินเดีย และรู้สึกว่าอร่อยอ่ะ ติดใจ คิดเอาไว้ว่ากลับมาบ้านฉันจะต้องทำ ฮาฮา วันนี้พลอยศรีทำก็เลยต้องถ่ายรูปมาบันทึกไว้เพื่อแบ่งปันกัน ต้องบอกก่อนว่า ปกติพลอยศรีจะไม่ค่อยชอบกินแกงอะไรที่ใส่มะเขือเท่าไหร่ รู้สึกว่ามันเละๆ มันไม่น่าจะอร่อย ดูไม่ค่อยจะน่ากิน แต่พอไปอินเดียเหมือนหลายๆที่เค้าทำ เราก็ลองกินดู…

สวัสดีค่ะ พลอยศรีกลับมาแล้ว ห่างหายไปนานมากๆคิดถึงการบันทึกสุดๆ สวัสดีปีใหม่ทุกๆคนเลย อยากจะบอกว่าขอบคุณทุกๆคนนะคะที่ติดตามอ่านเรื่องราวของพลอยศรี ทั้งผู้ที่ติดตามและที่แวะเวียนเข้ามาอ่านกัน พลอยศรีดีใจมากๆที่บันทึกของพลอยศรีค่อยๆเติบโต ได้มีโอกาสแบ่งปันเรื่องราวดีๆให้กับทุกๆคน พลอยศรีหวังว่าเราจะก้าวเดินไปด้วยกันแบบนี้อีกนานๆนะคะ และก่อนอื่นใดขอให้ผู้คนที่ได้ผ่านมาพบเจอกันมีความสุข มีความสดชื่น มีความสมปราถนาในสิ่งที่คิดหวังตลอดทั้งปีนี้นะคะ พลอยศรีหายไปเกือบเดือนเนื่องจากต้องเดินทางไปอินเดียเพื่อไปบ้านผู้ชาย การไปครั้งนี้ก็ลุ้นกันสุดยอดว่าจะสามารถไปได้หรือไม่ เพราะหลายๆประเทศเริ่มเปิด และก็เปิดๆปิดๆกัน จนเราก็ไม่กล้าจะซื้อตั๋ว แต่พ่อแม่ของผู้ชายก็แก่มากขึ้นทุกวันสุขภาพก็ไม่ค่อยจะดี เราก็เลยคิดว่าลองเสี่ยงก็แล้วกัน ซื้อตั๋วไปถ้าเกิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นต้องทิ้งตั๋วก็ต้องทำใจยอมรับ…

อย่าให้ความเคยชินทำลายชีวิต….. ชินกับการนอนตื่นสาย จนต้องขับรถเร็วเพื่อไปทำงานให้ทันเวลาชินกับการทำผิด จนต้องเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าชินกับความมักง่าย จนทำให้ผู้อื่นเสียหายชินกับการเอาเปรียบ จนไม่มีใครอยากคบหาชินกับการยกตนข่มท่าน จนทุกคนเอือมระอาชินกับการด่าทอ จนตนเองถูกมองว่าเป็นบ้าชินกับการโมโห จนถูกมองว่าบ้าอำนาจชินกับการดูแคลนคนอื่น จนไม่มีมิตรแท้ชินกับการแย่งของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง จนถูกมองว่าไร้ค่าชินกับการเป็นศูนย์กลางจักรวาล จนทุกคนต้องถอยห่างชินกับการโกหก จนทุกคนเสื่อมศรัทธาชินกับการเห็นผิดเป็นชอบ เพียงเพราะคนกลุ่มนั้นเป็นพวกพ้องหรือเงินตรา ฯลฯ อย่าให้ความเสียใจกลายเป็นความเคยชิน โดยไม่คิดแก้ไขปรับปรุง อย่าให้ความชินร้าย ทำลายความชินดี! …..นุสนธิ์บุคส์…

สวัสดีค่ะวันนี้พลอยศรีชวนทำของว่าง หรืออาหารทานเล่นก่อนมื้อหลัก หรือเรียกง่ายๆว่าอาหารเรียกน้ำย่อย อิอิ เมนูนี้เป็นอาหารออกแนวอาหรับหน่อย เป็นเมนูชื่อว่าเคบับ ซึ่งปกติเค้าจะทำกับเนื้อแกะ เนื้อแพะอะไรทำนองนั้น แต่เนื่องจากบ้านเรามังสวิรัติ พลอยศรีจึงทำโดยใช้ผักต่างๆผสมกับปาร์นี พลอยศรีทำสองครั้งแล้วผู้ชายชอบ บอกว่าดีทีเดียว คราวนี้ก็เลยต้องเอามาบันทึกเอาไว้ เพราะว่าการันตีแล้วว่าเค้าชอบ ฮาฮา อันที่จริงพลอยศรีก็ทำนั่นทำนี่เมนูใหม่ๆเยอะนะ แต่บางอย่างเค้าก็ชอบ บางอย่างเค้าก็บอก โอเคกินได้แต่ไม่ค่อยชอบ เราก็จะตัดทิ้งไปไม่ทำอีกแล้ว…

สวัสดีสายๆวันเสาร์ วันนี้เป็นวันหยุดแต่พลอยศรีตื่นแต่เช้าเลย แอบงงตัวเอง “ตื่นมาทำไมวะ” ฮาฮา เมื่อนอนเต็มที่มันก็ตื่นของมันเองเนาะ ตื่นแต่เช้าก็ไม่มีอะไรให้ทำมาก ชงกาแฟมาหนึ่งแก้วแล้วก็เปิดธรรมะบรรยายของท่าน ว.วชิรเมธี ฟังไปเรื่อยๆ ตอนเช้าๆเรากำลังว่าง กำลังโล่งๆ พลอยศรีก็ชอบที่จะหาอะไรเบาๆ อะไรที่มันเพิ่มพลังด้านบวกฟัง เพราะคิดว่าตอนที่เรากำลังว่างใส่อะไรไปมันก็เต็ม มันก็ฝังเข้าไปในหัว แต่ถ้าเราทำอะไรหนักๆ ไปเจออะไรหนักๆมาระหว่างวัน บางทีฟังแล้วมันก็ล้นไหลออก แบบเข้าหูซ้าย…

จบจากมหาวิทยาลัยใดสำคัญแค่ไหน?รองเท้าคู่หนึ่ง ไนกี้ 3000 บาท บาจา 1000 บาท นันยาง 300 บาท คุณอยู่ตรงไหนสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง วางไว้บนแผงแบกะดินราคาไม่กี่ร้อยบาท แต่เมื่อวางไว้ในศูนย์การค้าหรือในโรงแรม ราคาป้ายอาจติดไว้เป็นพัน การสื่อสารและความเข้าใจสำคัญแค่ไหน?รองเท้าคู่หนึ่ง จะถูกหยิบใส่รถเข็นก็ต่อเมื่อมันพอดีเท้าและถูกใจคนซื้อ คู่ชีวิตสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง หากหายไปหนึ่งข้าง อีกข้างหนึ่งก็ขายไม่ได้ราคาแล้ว การเพิ่มเติมความรู้ใหม่ๆสำคัญเพียงใด?รองเท้าคู่หนึ่ง…

สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นวันแรกในเดือนสุดท้ายของปี แป๊บๆก็จะหมดไปอีกหนึ่งปีแล้ว เป้าหมายต่างๆที่เคยตั้งกันไว้ตอนต้นปีทำกันได้บ้างไหมเอ่ย พลอยศรีวันนี้มานั่งทบทวนดู อืม… เราก็ทำได้บ้าง ตกไปบ้าง แต่ก็รู้ตัวและจะกลับมาเริ่มใหม่ อิอิ พลอยศรีว่าการที่เรารู้ตัว รู้จริตตัวเอง เราก็จะมีความสุขกับทุกๆเรื่องราว ไม่ไปเครียด ไม่ไปทุกข์ ไม่ไปกังวล และไม่ไปรู้สึกผิดกับอะไรที่เราทำไม่ได้ ส่วนตัวพลอยศรีแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างสบายๆ ไม่ค่อยเครียด ไม่ค่อยทุกข์อะไร…

สวัสดีค่ะ วันนี้พลอยศรีทำแกงเนื้อ… แกงเนื้อใส่หน่อไม้ดองคร้าาา..หน่อไม้ดองคือเมนูที่ชอบกินมากๆ เจอที่ไหนเป็นต้องซื้อ เอามาผัดเผ็ด เอามาแกงกะทิ จะแกงกับเนื้อ แกงกับไก่ แกงกับปลาทำได้หมด รู้สึกว่าเจ้าหน่อไม้ดองนี่ทำอะไรก็อร่อย พลอยศรีเคยเล่าเรื่องราวการทำแกงหน่อไม้ไว้หลายครั้งแล้วในบันทึก แบบว่าแกงเผ็ดบ้าง ผัดเผ็ดบ้างมันก็ไม่มีอะไรใหม่ๆ แกงเผ็ดทั่วๆไป คือเอาพริกแกงไปผัดกับกะทิให้แตกมัน ใส่เนื้อสัตว์ตามชอบ และก็ปรุงรส ใส่หน่อไม้ดองลงไป ตามด้วยกะทิจนท่วมผัก ต้มแกงไปจนกว่าทุกอย่างสุกก่อนจะปิดแก็สก็ใส่ใบมะกรูด…

เคยไหมที่มีบะหมี่ไข่ในบ้านเยอะแยะ แต่ก็ทำกินอยู่แค่บะหมี่น้ำ กับบะหมี่แห้ง ไม่เคยคิดที่จะเอาไปทำอย่างอื่นกินเลย … พลอยศรีเป็นค่ะ กินอยู่แค่สองอย่างนั่นแหละ ไม่แห้งก็น้ำ วันนี้งัดบะหมี่ออกมาก็เหมือนเดิม คือตั้งใจจะทำบะหมี่แห้งกิน เพราะว่านานหลายอาทิตย์และที่ไม่ได้กินพวกก๋วยเตี๋ยวหรือบะหมี่เลย อาทิตย์นี้ก็เลยซื้อเส้นมะหมี่ไข่มาหนึ่งห่อ เพิ่งจะแกะวันนี้เองมีตั้งหลายก้อน แต่พอเอาออกมาเตรียมก็รู้สึกไม่อยากกินอ่ะ ขี้เกียจจะทำ เดินงงๆ ถ้าไม่ทำแล้วเราจะกินอะไรล่ะ ต้องไปหุงข้าวเหรอ สายแล้วด้วย เริ่มจะหิวแล้วนะ…

ในบ้านมีกล้วยน้ำว้าสุกเหลืออยู่ 6ลูก เดินมองอยู่สองสามวันและ ไม่รู้จะทำอะไรกินดี วันนี้เห็นว่าต้องรีบจัดการก่อนที่มันจะเสีย ก็เลยคิดว่าจะทำขนมกล้วยก็แล้วกัน ถึงเวลาจะทำก็รู้สึกว่าขี้เกียจอ่ะ ไม่อยากจะกินเท่าไหร่ แต่มะพร้าวและเครื่องทำก็เตรียมออกมาแล้วก็เลยตัดสินใจ เปลี่ยนจากขนมกล้วยไปทำกล้วยจี่แล้วกัน เพราะง่ายดี สะดวกรวดเร็ว ไม่ต้องมาตักใส่ถ้วย และนึ่งอีกให้เสียเวลา คิดเสร็จ พลอยศรีก็จัดการทันที เอาจริงๆไม่ได้กินขนมบ้าบิ่น ขนมแป้งจี่มานานแล้วเหมือนกัน วันนี้ถือโอกาสทำบ้าบิ่นกินคู่กับกาแฟ บ้าบิ่นกล้วยน้ำว้า…

คนนึง…นอนร้องไห้เพราะไม่มีเงินเรียนต่ออีกคน…นอนร้องไห้เพราะแม่ไม่ยอมถอยป้ายแดงให้ คนนึง…ทุรนทุรายเพราะแบตโทรศัพท์จะหมดอีกคน…ไม่มีแม้แต่เงินจะเปลี่ยนฟิล์มกระจกที่แตก คนนึง…บ่นลงเฟสฝนตกอะไรตอนนี้ว่าจะไปช็อปปิ้ง หมดอารมณ์อีกคน…ขายของตลาดนัดวิ่งเก็บของทั้งน้ำตา ลงทุนซื้อของมายังขายไม่ได้ทุนเลย คนนึง…โพสต์ด่าร้านอาหารที่รสชาติไม่ถูกปาก ถูกใจอีกคน…ไม่มีแม้กระทั่งเงินจะซื้อมาม่าห่อละหกบาทกิน คนนึง…หงุดหงิดที่เน็ตช้าดูซีรี่ย์สะดุด ไม่พอใจอีกคน…จ่ายค่าเน็ตรายวันไม่มีตังค์มากพอจะจ่ายรายเดือน คนนึง…ทะเลาะกับแฟนที่มารับสายอีกคน…ทั้งชีวิต ไม่มีใครมารับเลยสักครั้ง คนนึง…ไม่เคยรักใคร “นอกจากตัวเอง”อีกคน…ไม่มีใครให้รักเลย คนนึง…ตะคอกพ่อแม่ทุกวันที่มาเจ้ากี้เจ้าการมากมายอีกคน…อยากเห็นหน้าแม่สักครั้งก็ทำได้แค่ดูรูปถ่ายที่ยายทิ้งไว้ให้ คนนึง…ไม่เคยกลับมากินข้าวบ้านที่แม่เตรียมไว้อีกคน…ตั้งแต่เกิดมาก็เห็นแม่แค่ในรูปที่มีกระถางธูปปักอยู่ หลายคนไม่พอใจสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ และไม่รู้ว่า “มีค่า”ในขณะที่หลายคนกำลัง “อยากมีชีวิตแบบเรา” ขอบคุณบทความดีๆ…