วันนี้พลอยศรีหัวใจพองโต สดใส อยากลุกขึ้นมาบันทึกเรื่องดีๆ ที่ได้ฟังมาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ในช่วงระยะสองสามวันที่ผ่านมานี้ยังไม่ได้ครบอาทิตย์ดีพ่อของผู้ชายพลอยศรีไม่สบายเล็กน้อย จึงไปหาหมอที่โรงพยาบาล และด้วยความที่เป็นคนแก่แล้ว ระบบร่างกายก็อ่อนแอ อ่อนล้า พอไปถึงเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินก็ทำหน้าที่ตามขั้นตอนของเค้าอย่างเต็มที่ และก็ส่งพ่อเข้าไปห้องไอซียู เพราะว่าระบบหายใจเบามากจนแทบไม่ตอบรับรับอ๊อกซิเจนปกติทั่วไปจากหน้ากากที่ครอบได้ ในขณะนั้นก็เป็นเรื่องปกติทั่วไป ที่หมอ และเจ้าหน้าที่ทำตามกระบวนการแพทย์ แต่ก็มีการถามญาติคนไข้ว่าโอเคไหมถ้าจะเอาเข้าห้องไอซียู คนของเราก็ตอบกันไปว่าโอเค ทำไปเลย และก็แค่นั้น เจ้าหน้าที่ก็ทำการขั้นต่อไป…

รีบถ่อ รีบพาย ตะวันจะสาย สายบัวจะเน่า ฮ่าๆ คิดว่าคงได้ยินกันบ่อยๆ กับคำเปรียบเปรยพวกนี้ ความหมายก็ประมาณว่า อยากจะทำอะไรก็รีบๆทำ หากรอชักช้าไปจะเสียการเสียงานและพลาดโอกาสดีๆได้ พลอยศรีเดาๆเอานะ ตอนนี้ก็เปรียบรีบออกไปเที่ยวก่อนจะไม่มีแรง มีกำลัง บันทึกนี้ก็เช่นกัน เป็นบันทึกการออกไปเที่ยวเกลาลาในช่วงฤดูฝน ซึ่งเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ปกติแล้วถึงจะไปบ่อยๆ แต่พอช่วงน่าฝนก็มักจะอยู่แค่ที่บ้าน และไปในเมืองใกล้เคียง เวลาที่จะไปเที่ยวสถานที่ต่างๆจะเลือกช่วงต้นปี…

เมื่อสัปดาห์ต้นเดือนที่ผ่านมาพลอยศรีได้ไปอินเดียมาห้าวัน โดยการไปครั้งนี้มีจุดประสงค์ สองอย่างคือ อย่างที่หนึ่งกลับไปเยี่ยมครอบครัวผู้ชาย และ อย่างที่สองคือการไปเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนๆของเรา เริ่มแรกเดิมทีพวกเราตั้งใจจะไปกันตั้งแต่ช่วงวันหยุดยาวหลังเดือนออกบวชของชาวมุสลิม แต่ว่าช่วงเวลานั้นตัวเครื่องบินแพงมาก เราจึงเลื่อนเวลามาเป็นต้นเดือนที่ผ่านมา ตอนที่เราวางแผนกันว่าเราจะไปเที่ยวพักผ่อนนั้น ผู้ชายของพลอยศรีบอกว่าเราจะไปกันเงียบๆ ไม่ต้องบอกทางบ้านให้ทราบ เพราะว่าอีกสองอาทิตย์ผู้ชายของพลอยศรีก็ต้องถึงเวลากลับบ้านปกติ คือผู้ชายจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวทุกๆ ห้า ถึง หกสัปดาห์ โดยไปปกติ คืนวันศุกร์ และ…

อยากตะโกนร้องก้อง วันนี้พลอยศรีมีความสุขมากๆเพราะได้ทำงานทำการที่จดๆจ้องๆมาหลายวัน งานอะไร งานอะไรเอ่ย …. ก็งานจัดระเบียบบ้านน่ะสิ อิอิ สองวันที่ผ่านมา พลอยศรียุ่งๆอยู่กับการจัดเก็บโละของทิ้งมากมาย … จากที่มองว่าไม่มีอะไรไม่มีอะไรแต่พอเก็บเข้าจริงๆ ได้ขนออกไปหลายรถเข็นเลย เนื่องจากส่วนตัวชอบให้บ้านโล่งๆและไม่ชอบสะสมอะไรมาก รู้สึกมันเกะกะลูกตาไปหมด เวลามองไปและมีอะไรมากมายที่เราไม่ได้ใช้ตั้งระเกะระกะ ที่สำคัญของที่ตั้งอยู่และเราไม่ได้ใช้ก็จะสะสมฝุ่นละอองมากมายให้ต้องคอยเช็ดคอยถูกันอยู่เรื่อยไป ด้วยความที่ชอบความโล่งสบายตา ก็เลยพยายามเก็บทุกๆ หกเดือน เจ็ดเดือน…

“ฮึ่ม ขายแพงนัก เดี๋ยวทำกินเองก็ได้วะ” เสียงก้องอยู่ในหัวของพลอยศรีเมื่อสอง สามวันก่อน ทำไมน่ะหรือ ก็พลอยศรีสไตล์ไง งก คือว่าพลอยศรีได้ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวและทีนี้เห็นร้านหมูปิ้ง เค้าติดป้ายไว้ว่าสามไม้สิบริงกิตพลอยศรียืนชั่งใจอยู่นานเลยจะกิน หรือไม่กิน คือมัน กินๆก็จบไปไม่เห็นแพงอะไร ได้ตั้ง3ไม้ แต่พลอยศรี รู้สึกว่า ไม่ทันอิ่มอะไรก็หมดเงินไปแล้วเป็นสิบๆริง ไม่เอาดีกว่า มันไม่ได้ทำยากเย็นอะไร เดินไปซื้อหมูในห้างถัดไปอีกนิดเดียว…

สวัสดีวันเสาร์สายๆ พลอยศรีบันทึกเรื่องราวที่รู้ได้เฉพาะตน … พลอยศรีคิดอยู่นานจะบันทึกดีหรือไม่ เพราะเรื่องแบบนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องตลกไร้สาระของใครหลายๆคน และพลอยศรีก็ไม่อยากสร้างความรู้สึกที่ไม่ดีให้กับใคร แต่พลอยศรีมีความสุขมากมายกับการรับรู้ และพี่ๆที่ชื่นชอบกันอยากรู้เรื่องราวก็คิดเสียว่าเล่าสู่กันฟังแล้วกัน เรื่องราวที่คิดว่าเทวดามีจริงและกายทิพย์มีจริงนั้น พลอยศรีคิดว่าพลอยศรีค่อนข้างมั่นใจมากๆ โดยที่พยายามแล้วว่าไม่ได้มโนไปแต่อย่างใด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พลอยศรีได้รับรู้หรือสัมผัสเข้าให้จังๆ สืบเนื่องมาจากพลอยศรีจะสวดมนต์บ่อยๆ แน่นอนว่าเราเป็นชาวพุทธเรามักได้ยินได้ฟังมาตลอดว่า พระเกจิ พระอาจารย์ทั้งหลายเวลาที่ท่านไปปฏิบัติธรรมในที่ต่างๆท่านมักจะพบกับเทวดา อาจจะมาร่วมฟังธรรม หรือมาสนทนาธรรมก็ตามแต่กันไป พลอยศรีเป็นคนที่ยังไม่มีภูมิธรรมอะไรแก่กล้าขนาดจะได้สนทนากับเทวดาขนาดนั้น แต่ด้วยความที่เราได้ยินได้ฟังมาตลอดว่าเทวดามีนะ…

วันนี้พลอยศรีชวนทำขนมอารมณ์ดี สืบเนื่องมาจากหลายวันนี้ ไม่รู้เป็นอะไรตกดึกๆ พลอยศรีจะหิวโหยเป็นอย่างมาก อยากจะกินช๊อคโกแลตเสียเหลือเกิน ซึ่งปกติ ผู้ชายของพลอยศรีเวลาไปทำงานต่างประเทศ เค้ามักจะมีของติดมือมาฝากเสมอ ถ้ามีเวลาเดินก็จะเป็นเสื้อผ้า ขนมท้องถิ่น และถ้ารีบไปรีบกลับ ไม่มีเวลาไปแวะที่ไหน เค้าจะต้องหอบหิ้วช๊อคโกแลตจาก ดิวตี้ฟรีมาถุงสองถุง ซึ่งพลอยศรีก็บอกหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องซื้อมา มันเยอะมาก พลอยศรีใส่กล่องๆ จนเต็มกล่องไปหมดเกะกะตู้เย็นมาก แจกเด็กๆไปก็เยอะแต่เหมือนผู้ชายจะไม่ได้ยินและมีมาเติมเรื่อยๆ ด้วยความที่ใส่กล่องๆไว้ไม่เคยไปเปิดมากินเลยเพราะไม่อยาก…

หลายวันก่อนพลอยศรีเปิดเฟสบุ๊กตอนเช้า ก็เห็นภาพเตือนความทรงจำ ว่าในแต่ละช่วงวัน ของวันที่นี้ในเดือนก่อนๆ ปีก่อนๆ เราได้ทำอะไร และบันทึกอะไรไว้บ้าง และพลอยศรีก็ได้เห็นบันทึกยาวๆโพสต์หนึ่ง กดอ่านเข้าไปดูจึงได้ทราบว่า อ้อๆวันนั้นเราได้ทำน้ำพริกเผา พลอยศรีอ่านไปแล้วจำได้นั่งยิ้มตาม และก็เดินเข้าครัว หยิบพริกแห้งออกมา หยิบหอม กระเทียมออกมา เตรียมเครื่องทำพริกแห้งทันที ได้มากระปุกน้อยๆ โขลกไปก็ยิ้มไป แต่โชคดีที่ทุ่นแรงเบาๆด้วยครกไฟฟ้า (เครื่องปั่น)…

ช่วงนี้พลอยศรีกินแต่เมนูเส้นๆ เดี๋ยวก็ก๋วยเตี๋ยวแห้ง เดี่ยวก็ก๋วยเตี๋ยวน้ำ เดี๋ยวก็ต้มยำ หรือไม่ก็น้ำตก กินติดต่อกันแทบทุกวันเลย ว่ากันอย่างนั้นเถอะ รู้สึกว่าไม่ได้การและ ขืนกินต่อไปแบบนี้ไม่ช้าได้ป่วยแน่ เพราะมีนักวิชาการเคยออกมาพูดว่าเส้นก๋วยเตี๋ยวนั้นมีสารกันบูดผสมอยู่มาก ไม่ควรกินบ่อยๆ แต่พลอยศรีนั้น กินแทบจะทุกวัน ยังไงเสียต้องมีเมนูเส้นๆมาหนึ่งมื้อ คือก็ทราบดี แต่ก็ชอบกิน เมื่อวานบอกตัวเองว่า จะหยุดกินเมนูเส้นๆสักหนึ่งอาทิตย์ แต่วันนี้ออกไปข้างนอกก็กินราดหน้าเส้นใหญ่เฉยเลย มันน่าเขกหัวตัวเองมากๆ…