สวัสดีจร้า…. พลอยศรีกลับมาแล้ว หลังจากห่างหายไปเนิ่นนาน คิดถึงการบันทึกมากมาย แต่ด้วยหลายๆประการทำให้พลอยศรีต้องห่างหายไป … แปลกดีเหมือนกันนะ พอเราทำอะไรจนชินๆ และวันนึงที่เราหยุดไป รู้สึกเหมือนชีวิตมันถูกตัดทอน และความสุขที่เคยได้เสพสมลิ้มรส ก็เหมือนมันกร่อยๆไป วันนี้พลอยศรีอยากบันทึกความทรงจำดีๆที่บ้านนอก ที่พลอยศรีได้ว๊าปกลับไปเมื่อตอนสามสัปดาห์ที่แล้ว การกลับไปครั้งนี้เป็นการไปแบบไม่มีแบบแผน คือ พลอยศรีได้รับข่าวดีจากครอบครัวว่า ลูกพี่ลูกน้องของพลอยศรีจะแต่งงาน ซึ่งเริ่มแรกเดิมทีเลยก็ฟังเฉยๆนะ คือ…

“พรุ่งนี้ฉันจะทำข้าวบริยานีให้เธอกินนะ ฉันรู้เธอชอบ” พี่สะใภ้เดินมาบอกพลอยศรีเบาๆ ในวันที่พลอยศรีอยู่ที่บ้านผู้ชายเมื่อปีก่อนๆ “ว้าว!!! ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวฉันมาเรียนด้วยนะซิส ฉันชอบบริยานีของเธอ” พลอยศรีตอบกลับไป …. แต่จนแล้วจนรอดพลอยศรีก็ไม่มีโอกาสได้เรียนรู้วิธีการทำของที่บ้าน เพราะถึงเวลาผู้ชายก็มีเรื่องออกไปข้างนอกตลอด พลอยศรีก็ต้องติดสอยห้อยตามกันไป กลับเข้ามาก็กินได้เลย ฮ่าฮ่า ทุกๆครั้งที่ไปบ้านผู้ชาย ไม่ว่าจะไปกี่วันก็ตาม แม่จะทำข้าวบริยานีให้พลอยศรีได้กินหนึ่งมื้อก่อนกลับ เพราะรู้ว่าพลอยศรีชอบ พลอยศรีก็ชื่นชมเสมอๆ…

“A friend in need is a friend indeed” เพื่อนกันยามยากไม่ทิ้งกัน พลอยศรีอาจแปลไม่ตรงตัว แต่นี่คือ คำที่ผู้ชายของพลอยศรีมักพูดให้ฟังเสมอๆ เอ๊ะทำไม จู่ๆพลอยศรีจึงนึกถึงคำนี้ขึ้นมานะ ก็เรื่องมันมีอยู่ว่า พักนี้บ้านเราได้พบปะเพื่อนฝูงบ่อยๆ ก่อนสิ้นปี หลังสิ้นปี บ้างก็พบกันแบบมางานชุมนุมสนุกสนาน บ้างก็พบกันทางโทรศัพท์พูดคุยสนทนากัน…

สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นวันที่31ธันวาคม 2562 แป๊บๆวัน เวลาก็จะหมดไปอีกหนึ่งปี พลอยศรีมีเรื่องราวมาบันทึกมากมาย นึกได้บ้าง นึกไม่ได้บ้างก็ผ่านๆไป แต่รวมๆแล้วตลอดทั้งปีที่ผ่านมา พลอยศรีคิดว่าเป็นปีที่ดีทีเดียว วันนี้เป็นวันแรกของปีที่ผ่านมาที่พลอยศรีได้บันทึกเรื่องราวต่างๆลงบล็อก พลอยศรีก็พิมพ์ไปเรื่อยๆ ไม่มีการกลั่นกรองไม่มีการร่ายแนวอะไร อารมณ์จะประมาณ คิดอะไรได้ก็พิมพ์ลงไปสดๆเลย นอกเสียจากเรื่องราวอาหารก็จะมีภาพประกอบไว้ย้อนดู จากที่เริ่มทำมาหนึ่งปี ทำบ้าง หยุดบ้าง วันนี้รวมๆแล้วพลอยศรีก็พบว่า…

สวัสดีค่ะ พลอยศรีกลับมาแล้วมาๆหายๆ ตามอารมณ์และความคิดถึง ฮ่าฮ่า วันนี้พลอยศรีอ่านเจอบทความเรื่องหนึ่งเค้าเขียนเกี่ยวกับความสุข อ่านแล้วแบบ เฮ้ยนี่แหละ คือ ความสุขที่เราสร้างขึ้นได้ และพลอยศรีรู้สึกว่าตัวเองเคยนำมาบันทึกไว้แล้วด้วย แต่ไม่รู้ว่าบันทึกไว้ที่ไหน มาอ่านอีก ก็ใช่อีก วันนี้พลอยศรีขออนุญาต ยกบทความที่อ่านเจอมาฝากไว้ ทิ้งไว้ในนี้แล้วกันนะคะ ความสุข เราสร้างได้ ไม่ต้องรอให้ใครมาอวยพรขอให้เรามีความสุข อืม……

สวัสดีค่ะ สวัสดีวันพฤหัสบ่ายๆ วันนี้พลอยศรีมีเรื่องมากมายมาบันทึกเม้าท์มอยส์ เรื่องราวสัพเพเหระ ในกิจวัตรประจำวัน ฮ่าฮ่า วันนี้บ่ายแล้ว พลอยศรีเพิ่งจะได้หย่อนก้นนั่งให้สบายใจ จิบชาผ่อนคลาย และเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อนรัก เพื่อบันทึกเรื่องราวซะหน่อย เหตุผลเนื่องมาจาก วันนี้พลอยศรีและผู้ชายจะปิดบ้านไปอินเดียกันสักทริปสั้นๆ เริ่มแรกเลยก็ไปบ้านผู้ชายก่อน พบครอบครัวอยู่กันสักสองสามวัน และเราก็จะไปเที่ยวต่อกันสองคน และเดินทางกลับมามาเลย์ ช่วงนี้ก็ใกล้สิ้นปีเข้ามาแล้ว อีกอาทิตย์กว่าๆก็จะเริ่มเข้าสู่ปีใหม่ หลายๆบ้านก็พากันออกไปเที่ยวพักผ่อนต้อนรับสิ้นปี…

สวัสดีค่ะ สวัสดียามเย็นๆวันนี้ล่วงเข้ามาใกล้กลางเดือนเต็มที อีกไม่กี่วันก็จะสิ้นปีแล้ว แป๊บๆเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน … ช่วงนี้พลอยศรีก็ไม่ค่อยได้มีอะไรมาบันทึกมากมายนัก ทั้งๆที่ในหัวมีเรื่องราวมากมาย แต่ความขี้เกียจมันตีกันอยู่ในหัว ฮาฮา เนื่องจากว่าวุ่นๆกับเรื่องนั้น เรื่องนี้ พอจะมีเวลาว่างเล็กน้อยพลอยศรีก็อยากจะนอนงีบมากกว่า และก็แพ้ภัยตัวเอง คือ เลือกที่จะนอน ฮาฮา วันนี้สลัดความขี้เกียจได้แล้ว อะไรก็เริ่มเข้าที่เข้าทางได้เวลาเปิดสมุดบันทึกเสียที เรื่องราววันนี้อยากจะบันทึกเรื่องของนักท่องเที่ยวที่พลอยศรีเปิดบ้านรับเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้เป็นครอบครัวชาวเยอรมัน…

สวัสดียามเย็นค่ะ  วันนี้พลอยศรีมีเรื่องมาเล่าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับหน่อไม้ดองค่ะ เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาพลอยศรีได้มีโอกาสไปที่ตึกเพื่อน ที่นั่นเค้ามีหน่อไม้ดองแพ็คใส่ถุงไว้สวยงาม ถุงละสามริงกิตกว่าๆ ขนาดก็ประมาณสองขีด สามขีด ประมาณนั้น พลอยศรีซื้อมาสามถุง ขนาดมองว่าโต มาถึงบ้านรีบทำการอัดใส่โหลแก้วอย่างดี ด้วยความสุขที่ฟุ้งกระจายไปทั่วใจ ฮาฮา ฟังดูเป็นเรื่องเว่อร์เวินอะไรเช่นนี้กะอีแค่หน่อไม้ดองเนาะ ที่ไหนก็มีขายหลายคนอาจคิดว่านะ มันก็ใช่ค่ะ ในความเป็นจริง อิอิ ข้างบ้านพลอยศรีเองก็มีเช่นกัน แต่เค้าเทใส่กระบะใหญ่ๆเอาไว้…