เรื่องวัยเยาว์ ตอนที่ 7 เรื่องปรับปรุงที่นา เป็นเรื่องต่อจากที่ปั่นจักรยานไปโรงเรียน ตอนนั้นเพิ่งเด็กน้อย เรียนชั้น ป1 ป2 เอง  เนื่องจากว่า แม่ขายที่นามรดกยาย ที่เป็นที่เอกชน และมาซื้อที่หลวง ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน สมัยนั้นผู้คนคงสงสัย ว่าแม่ขายทำไม เพราะที่เอกชนราคาแพง และที่หลวงเอาจริงๆขายไม่ได้อะไรเลย ราคาถูกๆ…

คัดลอกจากสมุดบันทึกท่องเที่ยว จากน้ำหมึกปากกา สู่แป้นพิมพ์ เพื่อง่ายต่อการจัดเก็บ และ เปิดอ่าน ของพลอยศรีเอง จากบันทึก ทริปตรุษจีน ปี2561 วันหยุดตรุษจีน ใกล้เข้ามา ก่อนถึงวันหยุดจริงๆ ประมาณ เกือบๆ หนึ่งเดือน ฉันมานั่งคิดโอ้เอ้ ว่า เอ๊ะ!! ตรุษจีนปีนี้เราจะไปไหนกันดีนะ ผู้ชายของบ้านถามฉันว่าอยากจะไปไหน…

เรื่องมีอยู่ว่าพักหลังๆนี้ พลอยศรีคิดชั่วบ่อยมาก เผลอไผ หลงใหลไปตามกิเลสต่างๆ ที่มาครอบงำเป็นพักๆ แต่โชคดีมากๆที่ มักมีสติยับยั้งทัน บ้างคิดทันก็หยุดทันทีที่คิดได้  บ้างไม่ทันก็ตามสนุกไป   พลอยศรีรู้สึกว่า พลอยศรีมีเรื่องมหัศจรรย์ใจเกิดขึ้นให้รู้ตัวตลอด และเมื่อเช้าพลอยศรีก็ยังบอกกับผู้ชายตอนที่ไปส่งทำงานว่า เธอๆ เวลาที่ชั้นคิดชั่ว คิดอะไรที่negative นะ แป๊บเดียว จะมีโพสต์เด้งมาเตือนทันที พออ่านทีนะ…

พลอยศรี มีเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคอนโดที่พลอยศรีอยู่มากมาย แต่บางทีว่าจะบันทึกก็ลืมไปเสีย วันนี้ พลอยศรีจะต้องออกนอกบ้าน แต่ก็ได้มีการพูดคุยกันอีกจนเดินยิ้มแป้นขึ้นบ้าน และก็คิดว่าไม่ได้และ เราควรรีบบันทึกไว้ ความสุขเล็กๆน้อยที่เกิดขึ้นกับเรา อย่าไปมองข้ามและปล่อยให้มันผ่านไป เรื่องราวเกิดขึ้นมาสักพัก ตั้งแต่คอนโดเปลี่ยนยามชุดใหม่ จะมียามสองกะ คือ กะเช้า กะเย็น ทีนี้ทุกๆเช้าพลอยศรีจะต้องไปส่งผู้ชายทำงาน ขากลับก็จะแวะรับหนังสือพิมพ์ที่ป้อมทุกๆวัน   แรกๆที่รับก็ต้องบอกเลขที่บ้าน…

สวัสดีวันศุกร์ วันดีๆสำหรับใครหลายๆคนที่ทำงาน แต่สำหรับพลอยศรี ถึงจะเป็นแม่บ้าน ก็มีวันหยุดกับเค้านะคร้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า วันหยุดของพลอยศรีก็ คือ วันเสาร์อาทิตย์เช่นกัน เพราะพลอยศรีก็จะงด งานบ้านงานครัว และไปอาศัยฝากท้องตามร้านเจ้าโปรดเจ้าประจำเอา เพื่อเป็นการปรับเปลี่ยนรสชาติ และ บรรยากาศที่ไม่จำเจ และ ยังให้พลอยศรีได้มีโอกาสหายใจสบายๆ แบบไม่ต้องทำอาหารทุกวันอีกด้วย…

ต้นอ่อนทานตะวัน ต้นอ่อนทานตะวัน ต้นอ่อนทานตะวัน อะไรๆก็ต้นอ่อนทานตะวัน พลอยศรีเมื่อก่อนก็ไม่ค่อยรู้เรื่องผักชนิดนี้นะ แต่เห็นระยะหลังๆดูเหมือนเพื่อนๆชาวโซเชียวมักโพสต์ภาพให้เห็นกันบ่อยๆก็เลยนึกอยากจะลองกินบ้าง อยากรู้ว่ามันมีความอร่อยอย่างไร แต่ช่วงนั้นเหมือนเป็นช่วงที่คนเค้าฮิตทานอาหารคลีนกัน ต้นอ่อนทานตะวันเลยเหมือนเป็นหนึ่งในเมนูสุขภาพที่เรามักเห็นคนโพสต์บ่อยๆด้วย ว่าและก็ไปทำการค้นหาข้อมูลทางด้านโทษ และคุณประโยชน์ ว่ามันดีมันร้ายอย่างไร ได้ความว่าเจ้าต้นอ่อนทานตะวันนี้ จัดว่า เป็นแหล่งโปรตีนชั้นดีเลยของคนทานมังสวิรัติ โอ้โห… มันเข้าทางบ้านเราเลยจากนั้นเค้าก็ว่าช่วยลดความดัน บำรุงหัวใจ และอื่นๆจากนั้นพลอยศรีก็ไม่สนใจและ แค่หลักๆสามตัวนี้ก็คิดว่าเพียงพอแล้วที่จะหยิบใสรถเข็น…

ความเป็นเพื่อนของเราเกิดขึ้น และตามด้วยความรัก เราอยู่เคียงข้างกันเสมอ แม้บางครั้งกายห่าง แต่ใจไม่ไปไกล รู้สึกอบอุ่น และสบายเสมอเมื่อได้นั่งหรือนอนคุยกัน ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ รักษาความเป็นเพื่อน รักษาความรัก ความห่วงใยของพวกเราไว้ให้คงอยู่ตลอดไป วันนี้วันอังคาร วันที่พวกเรามักจะนัดพบกันเสมอในรอบสัปดาห์ ถ้าไม่จันทร์ก็อังคาร เราจะมีวันของเรา ตลอดระยะเวลาที่พวกเราได้เป็นเพื่อนกันมา ไม่เคยได้รู้สึกว่าอึดอัดแต่ประการใด หากแต่ความสัมพันธ์กลับเหนียวแน่นขึ้นไปเรื่อยๆตามการเวลา บางทีเราก็มีกิจธุระของแต่ละคนที่ต้องไปที่นั่นที่นี่ อยู่เสมอ…

เคยไหมที่เวลาที่เราขับรถไปกับผู้ชายแล้วเกิดการหลงทาง  หรือวนไปวนมาอยู่ที่เดิม แล้วผู้ชายปฏิเสธที่จะหยุดรถและลงไปถามทาง  แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าเป็นผู้หญิงขับเมื่อเธอรู้ว่าหลงทาง เธอจะรีบหยุดรถและลงไปถามทางทันที คิดว่าเรามักได้ยินหรือได้พบเจอเรื่องแบบนี้บ่อยๆ และผู้หญิงก็จะคิดว่า ทำไมนะผู้ชายที่เรารักมากถึงได้เป็นคนไม่ยอมรับผิด หรือยอมรับอะไรง่ายๆ และทำไมถึงไม่ยอมรับในสิ่งที่ตนไม่รู้ จากการวิจัยพบว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่มีปัญหาในการที่จะยอมรับผิด เพราะในโลกของเธอการยอมรับความผิดพลาด คือการสร้างความน่าเชื่อถือ และถือเป็นพันธะที่ต้องกระทำ ผู้หญิง และ ผู้ชาย มีมุมมองต่างกัน…

บันทึก ..เรื่องเล่าความสุข ความสนุก  และความเวียนหัวในหมู่ญาติของพลอยศรี ทริปนี้เราไปไหว้พระกันที่พม่า เนื่องจาก พ่อแม่และญาติๆขอมา พวกเราลูก หลานจัดให้ตามคำขอ หลายๆคนเคยนั่งเครื่องบิน หลายๆคนเคยมาพม่าที่ย่างกุ้งแต่ไม่เคยออกนอกเมือง และหลายๆคน ยังไม่เคยไปที่ไหนเลย … ความเวียนหัวเกิดขึ้น ตั้งแต่เตรียมหนังสือเดินทาง หลายๆคนวิ่งไปทำกันเพื่อเตรียมรอ .. ลูกหลานไปถึงสองรอบเพราะไม่ได้พาพ่อไปเซ็นต์รับรอง คิดว่าแม่ไป…